بدرستى كه مؤمن البتّه شفاعت مىكند براى خويش خود مگر آنكه ناصبى باشد ، و اگر ناصبى را شفاعت كند از براى او هر پيغمبر مرسل و هر ملك مقرّب هر آينه شفاعت ايشان در حقّ او مقبول نگردد . و ابن بابويه عليه الرحمه در كتاب عقاب الاعمال بسند ضعيف از حمران روايت كرده است كه عن أبي جعفر عليه السلام قال : لو أنّ كلّ ملك خلقه اللّه عزّ و جلّ ، و كلّ نبي بعثه اللّه ، و كلّ صدّيق و كلّ شهيد شفعوا في ناصب لنا أهل البيت أن يخرجه اللّه عزّ و جلّ من النار ما أخرجه أبدا و اللّه عزّ و جلّ يقول في كتابه : ماكثين فيه أبدا . يعنى : حضرت امام محمّد باقر عليه السلام گفت كه : اگر هر ملكى كه خلق كرده است او را خداى عزّ و جلّ ، و هر پيغمبر كه مبعوث كرده است او را خدا ، و هر صدّيق و هر شهيد شفاعت كنند در كسى كه نصب عداوت كند براى ما أهل بيت براى آنكه بيرون آورد او را خداى عزّ و جلّ از آتش هر آينه بيرون نياورد او را خدا هرگز ، و خدا مىگويد در كتاب خود كه مكث كنندگانند در آن هميشه . و أيضا بسند مجهول روايت كرده است از سدير صرّاف كه قال : سمعت أبا جعفر عليه السلام يقول : انّ عدوّ علىّ عليه السلام لا يخرج من الدنيا حتّى يجرع جرعة من الحميم . و قال : سواء على من خالف هذا الأمر صلّى أم زنا . و في حديث آخر : قال الصادق عليه السلام : الناصب لنا أهل البيت لا يبالي صام أم صلّى أو زنا إنّه في النار ، إنّه في النار . يعنى : گفت : شنيدم از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام كه مىگفت : بدرستى كه دشمن على عليه السلام بيرون نمىرود از دنيا مگر آنكه مىآشامد جرعه‌اى از حميم جهنّم . و گفت : مساويست بر كسى كه مخالفت كند دين تشيّع را كه نماز كند يا روزه بدارد ، يا زنا كند . و بروايت ديگر : ناصب از براى ما اهل بيت پروا نكند